🇩🇪 Video🎞️ Microservice🖥️ Konzept📈 (2018)🐻

Fachbereich VI Informatik und Medien

Masterarbeit

von

Jakub Kwaczyński

zur Erlangung

des akademischen Grades

Master of Science (M.Sc.)

im Studiengang

Medieninformatik

Thema:

Konzeption und exemplarische Umsetzung

einer portierbaren API-Umgebung für vereinfachtes Video

Betreuer: Prof. Dr. Strzebkowski

Gutachter: Prof. Dr. Görlich

Eingereicht: 28. August 2018

Inhaltsverzeichnis

1. Einleitung

    1.1. Motivation

    1.2. Aufgabenstellung

    1.3. Recherchen

    1.4. Einarbeitung in folgende Techniken	

    1.5. Konzepte und Entwürfe

    1.6. Umsetzungen

    1.7. Tests

2. Aufbau der Arbeit

3. Fachliches Umfeld

    3.1. Youtube und andere

    3.2. White Label

    3.3. Monetisierung

4. Technisches Umfeld

    4.1. Streamingformate und -protokolle

    4.2. Evolution der Streamingtechnologien

    4.3. Streamingkomponenten

    4.4. Aktuelle technische Lösungen

        4.4.1. HTML5-Video

        4.4.2. Flash – Progressive Download

        4.4.3. HTTP Live Streaming

    4.5. Verschlüsselung und Sicherheit

        4.5.1. AES-Cipher im HLS-Protokoll

        4.5.2. Digital Rights Management

5. Anforderungsanalyse

  5.1. Abgrenzungskriterien

  5.2. MUSS-SOLL-KANN Analyse – REST API/Transcoder

  5.3. MUSS-SOLL-KANN Analyse – Frontend/Player

6. Konzept und Entwurf

    6.1. Workflow Diagram

    6.2. Skalierung

    6.3. Datenbankstruktur

        6.3.1. Token

        6.3.2. Media

        6.3.3. Profiles

7. Umsetzung

    7.1. Code-Beispiele

    7.2. Webencoder-Test

    7.3. Playout-Test

8. Diskussion und Ausblick

    8.1. Retrospektive

    8.2. Ausblick

    8.3. Kommerzialisierung

    8.4. Fazit

Literaturverzeichnis

Abbildungsverzeichnis

Tabellenverzeichnis

🇬🇧 The Culture🎭 Industry🏭

The Culture Industry: Enlightenment as Mass Deception” — Theodor Adorno and Max Horkheimer (1944)

The sociological theory that the loss of the support of objectively established religion, the dissolution of the last remnants of precapitalism, together with technological and social differentiation or specialization, have led to cultural chaos is disproved every day; for culture now impresses the same stamp on everything.
Films, radio and magazines make up a system which is uniform as a whole and in every part. Even the aesthetic activities of political opposites are one in their enthusiastic obedience to the rhythm of the iron system. The decorative industrial management buildings and exhibition centers in authoritarian countries are much the same as anywhere else. The huge gleaming towers that shoot up everywhere are outward signs of the ingenious planning of international concerns, toward which the unleashed entrepreneurial system (whose monuments are a mass of gloomy houses and business premises in grimy, spiritless cities) was already hastening. Even now the older houses just outside the concrete city centers look like slums, and the new bungalows on the outskirts are at one with the flimsy structures of world fairs in their praise of technical progress and their built-in demand to be discarded after a short while like empty food cans.
Yet the city housing projects designed to perpetuate the individual as a supposedly independent unit in a small hygienic dwelling make him all the more subservient to his adversary—the absolute power of capitalism. Because the inhabitants, as producers and as consumers, are drawn into the center in search of work and pleasure, all the living units crystallize into well-organized complexes. The striking unity of microcosm and macrocosm presents men with a model of their culture: the false identity of the general and the particular. Under monopoly all mass culture is identical, and the lines of its artificial framework begin to show through. The people at the top are no longer so interested in concealing monopoly: as its violence becomes more open, so its power grows. Movies and radio need no longer pretend to be art. The truth that they are just business is made into an ideology in order to justify the rubbish they deliberately produce. They call themselves industries; and when their directors’ incomes are published, any doubt about the social utility of the finished products is removed
„. — The Culture Industry: Enlightenment as Mass Deception, Theodor Adorno and Max Horkheimer (1944)

🇵🇱 Nowy Wspaniały🧪 Świat🏝️

Aldous Leonard Huxley (naskiĝis la 26-an de julio 1894 en Godalming, apud Londono, mortis la 22-an de novembro 1963 en Holivudo, Kalifornio) estis brita romanverkisto, eseisto kaj poeto.

Przysadzisty szary budynek o zaledwie trzydziestu czterech piętrach. Nad głównym wejściem napis: „Ośrodek Rozrodu i Warunkowania w Londynie Centralnym”, na tablicy zaś wyryte hasło Republiki Świata: „Wspólność, Identyczność, Stabilność”.
Okna ogromnej sali na parterze wychodziły na północ. Zimny (pomimo pełni lata za szybami, pomimo tropikalnego upału we wnętrzu sali), ostry i przenikliwy blask zaglądał w okna, chciwie poszukując jakiegoś kształtu obleczonego w tkaninę, jakiejś bladej gęsiej skórki akademika, lecz znajdował tylko szkło, nikiel i matowo lśniącą porcelanę laboratoryjną. Chłód natrafiał na chłód. Okrycia robocze pracowników były białe, dłonie w gumowych rękawiczkach trupio bladej barwy. Światło – lodowate, martwe, upiorne. Tylko z żółtych rurek mikroskopów czerpało ono nieco substancji bogatej i żywej, kładąc się na polerowanych rurkach niczym smakowite płaty masła ułożone rzędami wzdłuż stanowisk roboczych.

  • A to – powiedział dyrektor otwierając drzwi – jest dział zapładniania. Gdy dyrektor „Rozrodu i Warunkowania” wkraczał do sali, trzystu zapładniaczy pochylało się nad przyrządami wstrzymując dech i w pełnym zaabsorbowania skupieniu z rzadka wydając bezwiedny gwizd lub pomruk. Grupa nowo przybyłych studentów, bardzo młodych, różowiutkich żółtodziobów, z pokorą dreptała nerwowo za dyrektorem. Każdy z nich trzymał kajet, w którym desperacko bazgrał, gdy tylko wielki człowiek raczył przemówić. Z pierwszej ręki. To był rzadki przywilej. Dyrektor „Rozrodu i Warunkowania” na Londyn Centralny zawsze dbał o to, by osobiście oprowadzać swych nowych praktykantów po poszczególnych działach.
  • To tak żeby dać ogólne pojęcie – wyjaśniał im. Bo aby rozumnie pracować, jakieś ogólne pojęcie rzecz jasna mieć muszą – choć możliwie najmniejsze, jeśli mają być dobrymi i szczęśliwymi członkami społeczeństwa. Wiedza o szczegółach bowiem, jak każdy wie, przydaje cnót i szczęśliwości, wiedza ogólna zaś to dla umysłu zło konieczne. Nie filozofowie, lecz pracowite mrówki i zbieracze znaczków tworzą kręgosłup społeczny.
  • Jutro – zwykł dodawać uśmiechając się uprzejmie, acz z odrobiną surowości – zabierzecie się do poważnej pracy. Nie będziecie mieć czasu na rzeczy ogólne. Póki co jednak…
    Póki co obowiązywał przywilej. Z pierwszej ręki do kajetu. Chłopcy smarowali jak szaleni.”
    — Nowy Wspaniały Świat, Aldous Huxley (1932)